Początki KKP Bydgoszcz i kobiecej piłki nożnej w mieście

Kobiecy Klub Piłkarski Bydgoszcz powstał w 2007 r. Jego założycielem był Szymon Kowalik. To od tej daty zaczyna się historia KKP jako klubu, który stworzył w mieście miejsce do regularnych treningów i ligowej rywalizacji kobiet.

Pierwsze sezony szybko przyniosły sportowy postęp. W rozgrywkach 2008/09 bydgoska drużyna wygrała kujawsko-pomorską grupę II ligi i awansowała do I ligi. Zespół nie zatrzymał się na szczeblu regionalnym. Już w kolejnym sezonie walczył o wejście do krajowej elity.

Powstanie KKP należy oddzielić od szerszej historii kobiecego futbolu w Bydgoszczy. Rok 2007 wyznacza początek tego klubu, nie całej piłki nożnej kobiet w mieście. Nie należy też automatycznie traktować KKP jako kontynuatora wcześniejszych bydgoskich zespołów. Osobnym, późniejszym etapem jego historii było połączenie struktur ze Sportis SFC w 2020 r.

Zmiany nazw i organizacji klubu

W historii KKP zmieniały się zarówno nazwy związane ze sponsorami, jak i struktury organizacyjne. To ważne rozróżnienie: nowy człon nazwy nie musi oznaczać powstania nowego klubu, a nazwa używana w promocji może różnić się od zapisu w dokumentach rozgrywkowych.

Chronologia potwierdzonych nazw i zmian wygląda następująco:

Największa zmiana organizacyjna nastąpiła w 2020 r. Dnia 17 czerwca ogłoszono zjednoczenie KKP Bydgoszcz ze Sportis SFC i włączenie KKP w jego struktury. Towarzyszyła temu zapowiedź powołania spółki akcyjnej Sportis KKP Bydgoszcz. Samej zapowiedzi nie należy utożsamiać z potwierdzeniem zakończenia wszystkich formalności.

Sportowo zespół kontynuował występy w Ekstralidze. Z kolei zmiana z listopada 2023 r. dotyczyła marketingowej nazwy seniorek, a nie rozpoczęcia historii drużyny od nowa. Nazwy KKP Rem Marco, Sportis KKP i ROBS GROUP Sportis odnoszą się więc do kolejnych etapów tej samej historii sportowej.

Występy KKP Bydgoszcz w rozgrywkach ligowych

Droga KKP do Ekstraligi była krótka, ale utrzymanie miejsca w elicie okazało się znacznie trudniejszym zadaniem. Ligową historię zespołu wyznaczają dwa awanse na najwyższy poziom oraz dwa okresy gry w Ekstralidze.

Debiutancki sezon 2011/12 KKP zakończył na 7. miejscu w Ekstralidze. Pierwszy pobyt na najwyższym szczeblu trwał pięć sezonów. Po spadku w 2016 r. drużyna potrzebowała trzech sezonów, by wrócić. Mistrzostwo I ligi w rozgrywkach 2018/19 otworzyło drugi ekstraligowy rozdział.

Szczególny przebieg miał sezon 2019/20. KKP zajął 11. miejsce, lecz zachował prawo gry w Ekstralidze po wycofaniu TS Mitech Żywiec i AZS PWSZ Wałbrzych oraz zastosowaniu zasad uzupełniania klas rozgrywkowych. Pozostanie w lidze miało podstawę regulaminową, dlatego nie należy przedstawiać go jako utrzymania wywalczonego samą pozycją w tabeli.

Drużyna występowała w elicie również przez trzy kolejne sezony. Po zakończeniu tego etapu wróciła do I ligi, w której rozpoczęła rozgrywki 2023/24.

Najważniejsze sukcesy i występy pucharowe

Najważniejsze ligowe osiągnięcia seniorek to mistrzostwo II ligi w sezonie 2008/09, pierwszy awans do Ekstraligi w 2010/11 oraz mistrzostwo I ligi i ponowny awans w 2018/19. Każdy z tych wyników zmieniał poziom rywalizacji bydgoskich piłkarek. Szczególne znaczenie miał powrót do elity po trzech sezonach poza nią.

W Pucharze Polski KKP potrafił docierać daleko niezależnie od ligowego etapu swojej historii:

• W sezonie 2010/11 osiągnął ćwierćfinał, łącząc udany występ pucharowy z walką o awans do Ekstraligi.
• W sezonie 2011/12 ponownie znalazł się w ćwierćfinale, już jako ekstraligowy beniaminek.
• W sezonie 2014/15 dotarł do półfinału.
• W sezonie 2019/20 wywalczył drugi półfinał w historii klubu.

W ostatnim z tych sezonów zespół występował jako KKP Rem Marco. Awans do najlepszej czwórki przypieczętował remisem 2:2 z Olimpią Szczecin w rewanżu ćwierćfinałowym. Ten wynik należy zapisać jako osiągnięcie etapu półfinałowego, nie udział w finale czy zdobycie trofeum.

Ważne sukcesy odnosiła również młodzież. W sezonie 2012/13 juniorki KKP zdobyły Halowe Mistrzostwo Polski U-19. Zajmowały też 4. miejsce w finałach mistrzostw Polski w sezonach 2012/13 i 2013/14. Halowy tytuł był osiągnięciem zespołu juniorskiego, odrębnym od wyników seniorek na dużym boisku.

Piłkarki związane z KKP Bydgoszcz

Historię KKP tworzą nie tylko wyniki pierwszej drużyny. Ważnym jej elementem są zawodniczki, które podczas gry w bydgoskich strukturach trafiały do reprezentacji młodzieżowych.

Sandra Bukowska była zawodniczką KKP Max-Sprint Bydgoszcz, gdy w sierpniu 2013 r. otrzymała powołanie na obóz reprezentacji Polski U-15. Jej obecność w kadrze pokazuje, że już we wczesnym okresie działalności klubu młode piłkarki z Bydgoszczy trafiały do szkolenia reprezentacyjnego.

Edyta Sobczyk reprezentowała KKP w 2016 r., kiedy została powołana do kadry Polski U-17 na turniej UEFA Development. To kolejny przykład związku bydgoskiego klubu z młodzieżowymi reprezentacjami.

Emilia Sobierajska jest wychowanką KKP Bydgoszcz. Jej droga obejmowała grę w zespole młodzieżowym oraz rezerwach Sportis KKP, a następnie powołanie do reprezentacji. Ten przebieg kariery ilustruje znaczenie drużyn działających poza pierwszym zespołem seniorek.

Martyna Bartczak otrzymała powołanie do reprezentacji Polski U-17 na mistrzostwa Europy 2024 jako zawodniczka ROBS GROUP Sportis Bydgoszcz. W marcu 2025 r. została powołana na turniej kwalifikacyjny mistrzostw Europy U-19, już z klubową przynależnością zapisaną jako KKP Bydgoszcz.

Nie jest to ranking najważniejszych piłkarek klubu. Każda z tych zawodniczek pokazuje natomiast konkretny fragment jego historii: od pierwszych powołań młodzieżowych po udział w reprezentacji przygotowującej się do turnieju mistrzowskiego.

Znaczenie klubu dla rozwoju futbolu kobiet w Bydgoszczy

KKP zapewniał dziewczętom możliwość rozpoczęcia treningów, a później udziału w zorganizowanych rozgrywkach. Prowadził Kobiecą Akademię Piłkarską, otwarty nabór oraz zespoły młodzieżowe. Dzięki temu działalność klubu nie ograniczała się do wyników seniorek.

Przykładem szerszego działania był turniej FIT-MAX Women Cup 2015, organizowany wspólnie z Kobiecą Akademią Piłkarską Golden Goal i ALSP Wyżyny. Takie wydarzenia uzupełniały ligową rywalizację i tworzyły kolejne okazje do gry dla dziewcząt.

Pierwsza drużyna zapewniała z kolei Bydgoszczy obecność na najwyższym szczeblu krajowego futbolu kobiet. Powrót do Ekstraligi w 2019 r. przywrócił miastu regularną rywalizację z zespołami elity. Spadki zmieniały poziom rozgrywek, ale nie kończyły sportowej historii drużyny.

Najbardziej konkretnym przykładem wartości szkolenia są drogi zawodniczek do reprezentacji młodzieżowych. Wychowanka Emilia Sobierajska oraz powoływane podczas gry w klubie Sandra Bukowska, Edyta Sobczyk i Martyna Bartczak pokazują, że bydgoskie struktury dawały możliwość rozwoju poza lokalną rywalizacją. Właśnie połączenie akademii, zespołów młodzieżowych i seniorskiej piłki stanowi ważny wkład KKP w rozwój futbolu kobiet w mieście.

Początki i rozwój kobiecej sekcji Resovii Rzeszów

Sekcja kobiecej piłki nożnej Resovii powstała w 2011 roku. Od początku tworzyły ją dwa zespoły: seniorki, które przystąpiły do III ligi małopolskiej, oraz juniorki starsze rywalizujące w Podkarpackiej Lidze Juniorek. Klub rozpoczął więc jednocześnie grę o ligowe punkty i szkolenie młodszych zawodniczek.

Ten układ pozwalał budować sekcję szerzej niż wokół samej pierwszej drużyny. Seniorki miały regularne rozgrywki, a juniorki własną przestrzeń do zdobywania doświadczenia. Późniejsza kadra pierwszoligowa pokazała, że wychowanki rzeczywiście znalazły miejsce w zespole na wyższym poziomie.

Pierwsze lata przyniosły szybki postęp sportowy. W 2013 roku Resovia awansowała do II ligi, a dwa lata później wywalczyła miejsce w I lidze. W ciągu czterech lat od utworzenia sekcji pokonała zatem dwa szczeble ligowej hierarchii.

Drużyna nie opierała się wyłącznie na zawodniczkach szkolonych w Rzeszowie. W składzie na pierwszy sezon I ligi znalazły się również piłkarki przychodzące z innych klubów regionu. Połączenie wychowanek i nowych zawodniczek było konkretnym elementem budowy zespołu, który miał już rywalizować poza lokalnym środowiskiem.

Droga Resovii do centralnych rozgrywek

Ligowa droga Resovii prowadziła z III ligi małopolskiej przez II ligę i I ligę aż do Ekstraligi. Pierwszą promocję seniorki uzyskały w sezonie 2012/2013. Kolejny awans, wywalczony w rozgrywkach 2014/2015, otworzył etap wieloletnich występów na drugim poziomie kobiecego futbolu w Polsce.

Nie był to jednak nieprzerwany marsz w górę tabeli. Resovia najpierw utrzymywała się w I lidze, później zajmowała miejsca w czołówce, a w sezonie 2021/2022 znalazła się o punkt od pozycji premiowanej awansem. Do najwyższej klasy dotarła dopiero w 2024 roku.

Promocje z 2013, 2015 i 2024 roku były osiągnięciami sportowymi. Osobno trzeba traktować zmieniający się format rozgrywek: wcześniejsze występy Resovii odbywały się w I lidze południowej, późniejsze w jednej ogólnopolskiej I lidze. Zmiana struktury ligi nie była dodatkowym awansem drużyny.

Awanse i występy w I lidze kobiet

Awans do I ligi Resovia przypieczętowała 4 czerwca 2015 roku. Pokonała Moravię Morawica 3:1 i zapewniła sobie promocję na dwie kolejki przed końcem sezonu. Podstawą awansu było zwycięstwo w II lidze kobiet, w grupie podkarpackiej.

Debiutancka kampania 2015/2016 zakończyła się utrzymaniem. Kolejne sezony przynosiły różne rezultaty: od miejsc w środkowej i dolnej części tabeli po walkę o Ekstraligę.

Kampanię 2019/2020 należy odczytywać inaczej niż pełne sezony. Rozgrywki zakończono decyzją z 3 czerwca 2020 roku z powodu sytuacji epidemicznej. Piąta pozycja Resovii odnosiła się do tabeli po 11 spotkaniach, a nie do rozegranego w całości terminarza.

Najbliżej awansu przed mistrzowską kampanią zespół był w sezonie 2021/2022. Trzecie miejsce i 45 punktów nie wystarczyły, ponieważ druga, premiowana promocją pozycja znajdowała się o punkt wyżej. Po szóstej lokacie w następnym sezonie Resovia wygrała I ligę w rozgrywkach 2023/2024.

Bilans tej kampanii wyniósł 15 zwycięstw, cztery remisy i trzy porażki. Awans został zapewniony 25 maja 2024 roku dzięki wygranej 4:1 z Lechem/UAM Poznań. Po sezonie 2024/2025 w Ekstralidze drużyna wróciła do I ligi.

Najważniejsze sezony i potwierdzone osiągnięcia sportowe

Najmocniejszą kampanią seniorek był sezon 2023/2024. Resovia nie tylko zajęła pierwsze miejsce w I lidze, lecz także dotarła do ćwierćfinału Pucharu Polski kobiet. Sukces ligowy zapewnił jej debiut w elicie, a wynik pucharowy dopełnił obraz udanego sezonu.

Wcześniejsze wyniki pokazują, jak zespół zbliżał się do tego poziomu:

• 2012/2013 – awans do II ligi, pierwsza promocja w historii seniorek.
• 2014/2015 – zwycięstwo w grupie podkarpackiej II ligi i awans do I ligi.
• 2018/2019 – trzecie miejsce w I lidze południowej oraz 48 punktów.
• 2021/2022 – trzecie miejsce w ogólnopolskiej I lidze i punkt straty do pozycji dającej awans.

Sezon 2024/2025 wyznaczył najwyższy poziom ligowy osiągnięty przez seniorki Resovii. Sam udział w Ekstralidze nie oznaczał jednak zdobycia trofeum ani trwałego miejsca wśród najlepszych. Po jednej kampanii zespół wrócił na drugi szczebel.

Odrębnym sukcesem sekcji było mistrzostwo Polski młodziczek U13 w 2024 roku. Nie należy łączyć go z dorobkiem seniorek, ale ma duże znaczenie dla oceny szkolenia. Wcześniej Resovia zajmowała szóste miejsca w mistrzostwach Polski U13 w 2016 i 2017 roku oraz w kategorii U16 w 2015 roku.

Zawodniczki, które współtworzyły historię Resovii

Awans do I ligi w 2015 roku ma konkretne bohaterki. W rozstrzygającym meczu z Moravią Morawica bramki zdobyły Kamila Kudła, Karolina Kurasz i Julia Błażejowska. Ich trafienia złożyły się na zwycięstwo 3:1, które zapewniło zespołowi promocję.

Kudła i Kurasz należały do wychowanek Resovii obecnych w kadrze na sezon 2015/2016. Ten sam status miały między innymi Karolina Mścisz, Katarzyna Czyż, Justyna Murias i Barbara Furdak. Wszystkie te zawodniczki wystąpiły również w spotkaniu przypieczętowującym awans. To pokazuje udział piłkarek związanych ze szkoleniem klubowym w jednym z najważniejszych wyników pierwszych lat sekcji.

Kadrę uzupełniały zawodniczki pozyskane z innych zespołów. Aleksandra Byczek przyszła z Motoru Przemyśl, Karolina Janas z Sanu Gorzyce, Monika Jamka i Marzena Burek z Tuchovii Tuchów, a Sabina Wargacka z Sokoła Kolbuszowa. Nie były wychowankami Resovii, ale współtworzyły jej pierwszoligowy skład w sezonie 2015/2016.

Do kolejnego etapu historii należy Karolina Bednarz, wychowanka klubu. W ostatniej kolejce sezonu 2021/2022 zdobyła bramkę dającą zwycięstwo nad Polonią Środa Wielkopolska. Resovia wygrała ten mecz, lecz zakończyła rozgrywki na trzeciej pozycji. To ważne rozróżnienie: decydujące trafienie w spotkaniu nie przyniosło ostatecznie awansu.

Szkolenie młodzieży i przyszłość piłki kobiet w Rzeszowie

Resovia prowadzi żeńskie grupy żaczek, orliczek i młodziczek oraz zespoły juniorek U16 i U18. Dwie najstarsze grupy młodzieżowe są powiązane ze Szkołą Mistrzostwa Sportowego Resovia. Na końcu tej ścieżki znajduje się pierwsza drużyna seniorek występująca w I lidze.

Przejście z zaplecza do zespołu seniorskiego ma konkretne przykłady. Przed sezonem 2023/2024 z SMS Resovia II do pierwszej drużyny włączono Wiktorię Frydrych, Wiktorię Szydło, Julię Szczur, Julię Mikuszewską i Marzenę Jednacz. Samo włączenie do kadry nie przesądza o późniejszej roli każdej piłkarki, ale pokazuje możliwość awansu wewnątrz klubowej struktury.

Taką drogę przeszła również Weronika Wasilewska. W 2022 roku występowała w juniorkach młodszych Resovii, a następnie zadebiutowała w seniorkach w I lidze. W debiutanckim meczu przeciwko Fakro Jelna zdobyła bramkę.

Sekcja obejmuje też aktywność poza wyczynową ścieżką młodzieżową. W 2023 roku utworzono grupę „Mamusiek”, poszerzając ofertę kobiecej piłki nożnej w klubie.

Perspektywy Resovii opierają się więc na istniejących zespołach i rzeczywistych przejściach do seniorek, a nie wyłącznie na planach. Mistrzostwo Polski U13 pokazuje potencjał młodszych zawodniczek. Kolejnym wyzwaniem pozostaje przełożenie ich rozwoju na regularną grę i wyniki pierwszej drużyny, bez zakładania, że sukces młodzieżowy automatycznie zapewni następny awans.

Początki Stomilanek Olsztyn i rozwój drużyny

Pierwsze treningi przyszłych Stomilanek odbywały się już we wrześniu 2010 r. Prowadził je Dariusz Maleszewski, który wspólnie z Markiem Maleszewskim budował klub od podstaw. Formalną datą jego powstania jest 8 stycznia 2011 r. Początek pracy na boisku wyprzedził więc organizacyjne narodziny zespołu.

Celem było stworzenie miejsca do gry dla dziewcząt i kobiet z Warmii i Mazur. Od początku rozwijano zarówno drużynę seniorską, jak i szkolenie młodzieży. Te dwa kierunki miały się uzupełniać: pierwszy zespół dawał możliwość regularnej rywalizacji, a młodsze grupy budowały zaplecze na kolejne lata.

Zanim Stomilanki przystąpiły do ligi, zbierały doświadczenie w turniejach i sparingach. Był to etap kompletowania drużyny i przygotowania jej do regularnych rozgrywek. Ligowy debiut nastąpił w sezonie 2012/13, w nowo utworzonej III lidze warmińsko-mazursko-podlaskiej.

Już ten pierwszy sezon przyniósł awans. Klub szybko przeszedł od organizowania treningów do walki o kolejne szczeble rozgrywek. Dalszy rozwój nie ograniczał się jednak do wyników seniorek. Szkolenie młodych piłkarek pozostało częścią działalności Stomilanek także wtedy, gdy pierwszy zespół dotarł do krajowej elity.

Droga piłkarek z Olsztyna przez kolejne ligi

Stomilanki potrzebowały zaledwie dwóch sezonów ligowych, aby przejść z III ligi do I ligi. Później tempo awansów wyhamowało, ale zespół na dłużej zadomowił się na zapleczu Ekstraligi.

Chronologia występów seniorek pokazuje kolejne etapy tej drogi:

Przejście z północnej grupy I ligi do jednolitych rozgrywek nie było kolejnym awansem. Zmieniła się organizacja rywalizacji na tym samym szczeblu. Stomilanki nadal walczyły o wejście do Ekstraligi, tym razem w jednej ogólnopolskiej lidze.

Każdy kolejny poziom zwiększał wymagania wobec zespołu. Po szybkich awansach z niższych lig przyszła długa walka o miejsce w elicie, a po jej osiągnięciu najważniejszym zadaniem stało się utrzymanie. Pobyt w Ekstralidze trwał trzy sezony i zakończył się spadkiem po rozgrywkach 2025/26.

Awanse do I ligi

Pierwszy krok Stomilanki wykonały w sezonie 2012/13, wygrywając III ligę warmińsko-mazursko-podlaską. Dzięki temu już w następnych rozgrywkach występowały w grupie I II ligi.

Na tym szczeblu również spędziły tylko rok. Sezon 2013/14 zakończyły na drugim miejscu i uzyskały awans do I ligi. Promocja nie była więc efektem zwycięstwa w grupie, lecz rezultatem pozwalającym przejść na wyższy poziom. Od sezonu 2014/15 olsztyńskie piłkarki rywalizowały w I lidze północnej.

Dwa awanse z rzędu zmieniły sportową pozycję młodego klubu. Stomilanki znalazły się bezpośrednio pod Ekstraligą, ale ostatni krok okazał się znacznie trudniejszy. Na pierwszy występ w najwyższej lidze czekały do 2023 r.

Występy Stomilanek w Ekstralidze

Wejście do Ekstraligi zapewniło Stomilankom zwycięstwo w I lidze w sezonie 2022/23. Olsztyński zespół zdobył 49 punktów i po raz pierwszy w swojej historii wywalczył miejsce wśród najlepszych kobiecych drużyn w Polsce.

Debiutancki sezon 2023/24 przyniósł kilka klubowych pierwszych razów. Pierwszą bramkę Stomilanek w Ekstralidze zdobyła wychowanka Adrianna Rosiak, trafiając w meczu 3. kolejki przeciwko Czarnym Sosnowiec. Na pierwsze zwycięstwo trzeba było poczekać do 5 października 2023 r. Olsztynianki pokonały wtedy Medyka Konin 1:0 po golu Weroniki Kamali.

Rozgrywki 2023/24 zakończyły na 10. miejscu i utrzymały się w lidze. Tę samą pozycję zajęły w sezonie 2024/25. Dwa kolejne utrzymania pozwoliły przedłużyć obecność klubu na najwyższym szczeblu, choć wyniki nie dawały jeszcze miejsca w środkowej części tabeli.

Trzeci sezon zakończył się spadkiem. W rozgrywkach 2025/26 Stomilanki zdobyły 11 punktów w 22 meczach, odnosząc trzy zwycięstwa i notując dwa remisy. Ten dorobek nie wystarczył do zachowania miejsca w Ekstralidze. Po trzech latach rywalizacji z krajową elitą drużyna wróciła do I ligi.

Najważniejsze sezony i osiągnięcia klubu

Największym sukcesem seniorek pozostaje wygranie I ligi w sezonie 2022/23 i awans do Ekstraligi. Nie był to jednak pojedynczy udany sezon bez wcześniejszego przygotowania. Stomilanki przez kilka lat regularnie kończyły rozgrywki blisko miejsc premiowanych promocją.

Od sezonu 2016/17 do 2020/21 pięć razy z rzędu zajmowały trzecie miejsce w I lidze. Ta seria pokazywała ich stałą obecność w czołówce, ale również trudność w wykonaniu ostatniego kroku. W sezonie 2021/22 do drugiej, premiowanej awansem Pogoni Tczew zabrakło im dwóch punktów. Dopiero następne rozgrywki przyniosły zwycięstwo w lidze.

W historii klubu można wyróżnić cztery etapy o konkretnych sportowych konsekwencjach:

• 2012/13: zwycięstwo w III lidze otworzyło drogę do II ligi.
• 2013/14: drugie miejsce w grupie I II ligi zapewniło wejście na zaplecze Ekstraligi.
• 2022/23: mistrzostwo I ligi przyniosło pierwszy awans do krajowej elity.
• 2023/24: dziesiąte miejsce w debiutanckim sezonie Ekstraligi pozwoliło pozostać na najwyższym poziomie.

Stomilanki zaznaczyły też obecność w Pucharze Polski. W edycji 2022/23 seniorki dotarły do etapu 1/8 finału. Na tym samym etapie wystąpiły w sezonie 2025/26, przegrywając 14 lutego 2026 r. z Górnikiem Łęczna 0:4.

Osobnym sukcesem był Wojewódzki Puchar Polski Kobiet zdobyty przez drużynę Stomilanek U18 w 2024 r. W finale młode piłkarki pokonały po dogrywce AS Stomil Olsztyn CLJ U18 2:1. To osiągnięcie zespołu młodzieżowego, a nie pierwszej drużyny seniorskiej.

Zawodniczki i trenerzy, którzy zapisali się w historii Stomilanek

Dariusz Maleszewski łączy początki klubu z jego późniejszą obecnością w Ekstralidze. Prowadził pierwszy trening we wrześniu 2010 r., współtworzył Stomilanki, a w 2023 r. pełnił funkcje prezesa i trenera. Jego udział obejmował zatem zarówno pracę na boisku, jak i budowanie organizacji.

W sezonie awansu do Ekstraligi 2022/23 trenerem drużyny był Marek Maleszewski. W sztabie pracowali również Ewelina Balcewicz jako asystentka oraz Stanisław Maleszewski jako trener bramkarek. To z tym zespołem szkoleniowym wiąże się zwycięstwo w I lidze.

Na boisku szczególny wkład w awans miała Esther Sunday. W sezonie 2022/23 zdobyła 17 bramek i została królową strzelczyń I ligi. Jej skuteczność była jednym z najważniejszych atutów ofensywy Stomilanek w mistrzowskich rozgrywkach.

Paula Krech reprezentuje inną część tej historii: ciągłość między pierwszymi meczami a największym sukcesem. Zagrała w pierwszym spotkaniu zespołu, a po 12 latach świętowała z klubem awans do Ekstraligi. Równolegle pracowała jako trenerka drużyn juniorskich, łącząc seniorskie doświadczenie ze szkoleniem młodszych zawodniczek.

W ekstraligowym rozdziale zapisały się także Adrianna Rosiak i Weronika Kamala. Pierwsza zdobyła debiutancką bramkę klubu na najwyższym szczeblu, druga strzeliła gola dającego pierwsze zwycięstwo. To konkretne momenty, które pozostają częścią historii drużyny niezależnie od późniejszych wyników.

Znaczenie Stomilanek dla rozwoju kobiecej piłki na Warmii i Mazurach

Stomilanki stworzyły w Olsztynie ścieżkę prowadzącą od pierwszych treningów do seniorskiej rywalizacji. Klub prowadzi szkolenie dziewcząt od czwartego roku życia, a jego działalność obejmuje kilka kategorii wiekowych. Dla młodych zawodniczek oznacza to możliwość rozwijania się w jednym środowisku, zamiast szukania nowego miejsca do gry przy każdym kolejnym etapie.

W 2025 r. struktura obejmowała pierwszy zespół w Ekstralidze, drużynę w Centralnej Lidze Juniorek U-16, zespół w IV lidze wojewódzkiej oraz grupy młodziczek, orliczek i żaczek. Do rozgrywek zgłoszono 150 dziewcząt. Pokazuje to skalę pracy wykraczającą poza wyniki seniorek.

Znaczenie ma również udział kobiet w szkoleniu. W 2025 r. sztab szkoleniowy klubu liczył osiem osób, w tym pięć kobiet. W pracy z młodszymi zawodniczkami uczestniczyły między innymi byłe piłkarki Paula Krech i Natalia Przytuła. Taki model pozwala przekazywać doświadczenie zdobyte w rozgrywkach kolejnym rocznikom.

Trzy sezony w Ekstralidze zwiększyły widoczność kobiecego futbolu z Warmii i Mazur na krajowym poziomie. Młode piłkarki mogły obserwować miejscową drużynę rywalizującą z najlepszymi zespołami w Polsce, a przykład wychowanki Adrianny Rosiak pokazywał, że droga z klubowego szkolenia na ekstraligowe boiska jest realna. Spadek seniorek zmienił poziom ich rywalizacji, ale nie przekreślił znaczenia zaplecza budowanego od początków Stomilanek.

Początki Medyka Konin i rozwój sekcji kobiecej

Medyk wyrósł ze środowiska Liceum Medycznego w Koninie. W 1985 r. szkolna drużyna zaczęła przekształcać się w klub uczestniczący w krajowej rywalizacji. Ważną datą był 30 kwietnia: wtedy utworzono zarząd Konińskiego Klubu Piłkarstwa Kobiecego „Medyk”, a jego prezesem został Roman Jaszczak.

Od powstania struktur do pierwszego ligowego sprawdzianu minęło niewiele czasu. Już 18 maja 1985 r. zespół zadebiutował w rozgrywkach o mistrzostwo II ligi. Piłka kobiet w Koninie zyskała więc nie tylko lokalną drużynę, lecz także reprezentanta w oficjalnych rozgrywkach.

Pierwsze wyniki pokazały, że klub może mierzyć wyżej. W 1986 r. Medyk zajął drugie miejsce w II lidze i dotarł do ćwierćfinału Pucharu Polski. Był to wczesny sygnał sportowych ambicji zespołu, choć na najważniejsze seniorskie trofea trzeba było jeszcze poczekać.

Droga do krajowej czołówki

Medyk najpierw nauczył się wygrywać krajowy puchar, a dopiero później sięgnął po mistrzostwo. Pierwszy Puchar Polski zdobył w sezonie 2004/05. Obrona trofeum w kolejnej edycji, a następnie triumf w sezonie 2007/08 potwierdziły, że nie był to pojedynczy udany występ.

Rozgrywki pucharowe dawały konińskiemu zespołowi okazję do rywalizacji o najwyższą stawkę. Kolejne zwycięstwa budowały pozycję Medyka jeszcze przed jego mistrzowską serią. Klub potrafił już kończyć sezon z trofeum, ale zwycięstwo w lidze wymagało regularności przez całe rozgrywki.

Rozwój drużyny seniorskiej łączył się z pracą z młodymi piłkarkami. W Koninie dojrzewały zawodniczki, które trafiały do reprezentacji Polski, a część z nich współtworzyła później zwycięski zespół. Najbardziej wyrazistym przykładem tego połączenia stała się Ewa Pajor: nastoletnia zawodniczka rozstrzygająca finał krajowego pucharu.

Pierwsze mistrzostwa Polski i krajowe trofea

Przełom ligowy nastąpił w sezonie 2013/14. Medyk zapewnił sobie pierwsze mistrzostwo Polski 4 maja 2014 r., pokonując AZS PSW Biała Podlaska 2:0. Tym razem o sukcesie nie decydował jeden finał – koniński zespół wygrał rywalizację ligową.

Tytuł zmienił sportową pozycję klubu. Medyk miał już za sobą pierwsze triumfy pucharowe, w tym zwycięstwo w edycji 2012/13, a teraz dołożył do nich najważniejsze krajowe osiągnięcie. W mistrzowskim sezonie zdobył również Puchar Polski, kończąc rozgrywki z dubletem.

Mistrzostwo otworzyło ponadto drogę do Ligi Mistrzyń. Konińskie piłkarki mogły sprawdzić się poza krajowymi rozgrywkami, a obrona tytułu stała się kolejnym celem zespołu.

Okres największych sukcesów Medyka Konin

Szczyt potęgi Medyka przypadł na sezony od 2013/14 do 2016/17. Klub zdobył wtedy cztery mistrzostwa Polski z rzędu: w sezonach 2013/14, 2014/15, 2015/16 i 2016/17. Pierwszy tytuł nie zamknął więc udanego okresu, lecz rozpoczął serię.

Każdemu z tych mistrzostw towarzyszył triumf w Pucharze Polski. Przez cztery kolejne sezony Medyk wygrywał oba najważniejsze krajowe trofea. Jego pucharowa seria była jeszcze dłuższa, ponieważ rozpoczęła się już w edycji 2012/13.

To właśnie powtarzalność wyróżnia ten etap historii klubu. Medyk utrzymywał przewagę w lidze i jednocześnie skutecznie przechodził przez rozgrywki eliminacyjne. W krajowym futbolu kobiet przez kilka lat wyznaczał poziom, do którego musiały dążyć rywalki.

Puchary Polski zdobyte przez piłkarki Medyka Konin

Dziewięć triumfów w Pucharze Polski stanowi odrębną część dorobku Medyka. Chronologicznie klub zdobywał to trofeum w następujących sezonach:

• 2004/05,
• 2005/06,
• 2007/08,
• 2012/13,
• 2013/14,
• 2014/15,
• 2015/16,
• 2016/17,
• 2018/19.

Szczególne miejsce zajmuje finał edycji 2012/13. Medyk pokonał RTP Unię Racibórz 2:1, a zwycięską bramkę zdobyła 16-letnia Ewa Pajor. Młoda napastniczka rozstrzygnęła spotkanie o trofeum, które rozpoczęło serię pięciu kolejnych pucharowych zwycięstw konińskiego klubu.

Dwa lata później Medyk wygrał finał z Górnikiem Łęczna aż 5:0. Pajor strzeliła trzy gole, a po jednym dołożyły Anna Gawrońska i Marta Woźniak. Wynik pokazał skalę przewagi zespołu w tym konkretnym starciu.

Górnik był również rywalem Medyka w dwóch następnych zwycięskich finałach. W sezonie 2015/16 konińskie piłkarki wygrały 3:0, a w edycji 2016/17 zwyciężyły 2:1. Dziewiąty Puchar Polski, zdobyty w sezonie 2018/19, powiększył dorobek klubu już po zakończeniu jego mistrzowskiej serii.

Występy Medyka Konin w europejskich pucharach

Cztery kolejne mistrzostwa Polski przyniosły Medykowi cztery kolejne starty w Lidze Mistrzyń UEFA. Klub uczestniczył w niej w sezonach 2014/15, 2015/16, 2016/17 i 2017/18.

W każdej z tych edycji docierał do 1/16 finału, czyli rundy obejmującej 32 zespoły. Był to najdalszy etap osiągnięty przez Medyka w europejskich rozgrywkach. Nie należy mylić go z 1/8 finału, w której pozostaje już tylko 16 drużyn.

Jednym z wyraźnych sukcesów kwalifikacyjnych było zwycięstwo 4:0 nad Gintrą Universitetas w sezonie 2015/16. Medyk zapewnił sobie wtedy awans do 1/16 finału i kolejny występ na głównej scenie rozgrywek.

Europejskie starty były sportowym następstwem krajowej dominacji. Regularne zdobywanie mistrzostwa pozwalało konińskim piłkarkom przez kilka lat konfrontować swoje umiejętności z rywalkami spoza Polski.

Zawodniczki, które zapisały się w historii klubu

Ewa Pajor należy do najbardziej rozpoznawalnych wychowanek Medyka. W jego barwach zadebiutowała w Ekstralidze w wieku 15 lat. Zwycięski gol w finale Pucharu Polski 2012/13, a później hat-trick w finale edycji 2014/15 pokazują, że jej związek z klubem obejmował nie tylko rozwój, lecz także bezpośredni wkład w zdobywanie trofeów.

Anna Gawrońska zapisała się zarówno w historii krajowych sukcesów, jak i europejskich występów zespołu. Zdobyła bramkę w wygranym 5:0 finale Pucharu Polski 2014/15. Z 20 spotkaniami pozostaje także rekordzistką Medyka pod względem liczby występów w Lidze Mistrzyń.

Marta Woźniak również łączy status wychowanki z udziałem w najważniejszych zwycięstwach. Trafiła do siatki w tym samym finale przeciwko Górnikowi Łęczna, a jej piłkarska droga prowadziła z konińskiego klubu do reprezentacji Polski.

Wśród wychowanek Medyka, które trafiły do kadry narodowej, znajdują się także Nina Patalon i Natalia Pakulska. Ich obecność w tej grupie pokazuje, że znaczenie klubu wykracza poza pokolenie zdobywające mistrzostwa w połowie poprzedniej dekady.

Szkolenie młodzieży i rozwój kolejnych pokoleń piłkarek

Praca z dziewczętami miała w Medyku także wymiar szkolny. W 2004 r. w Szkole Mistrzostwa Sportowego przy Gimnazjum nr 6 w Koninie powstała klasa dziewcząt o profilu piłkarskim. Był to konkretny element łączenia edukacji ze szkoleniem.

Efekty tej pracy widać w karierach wychowanek. Obok Pajor, Woźniak, Patalon i Pakulskiej do reprezentacji Polski trafiały m.in. Marzena Małag, Agnieszka Gajdecka-Śmiechowska, Paulina Rytwińska, Karolina Wiśniewska oraz Agata Mańczyńska. Lista obejmuje różne pokolenia, a nie tylko zawodniczki jednej mistrzowskiej drużyny.

W sezonie 2026/27 struktura zespołów Medyka obejmuje drużyny w Centralnej Lidze Juniorek U-18 i U-16 oraz drugi zespół w II lidze kobiet, w grupie północnej. Poszczególne szczeble dają młodym piłkarkom możliwość gry z rówieśniczkami, a następnie sprawdzenia się w rozgrywkach seniorskich.

Dla lokalnego środowiska oznacza to możliwość rozwijania kariery w Koninie bez ograniczania klubowej działalności do pierwszej drużyny.

Zmiany sportowe i miejsce klubu w obecnych rozgrywkach

Po zakończeniu mistrzowskiej serii Medyk nie wrócił już do zdobywania tytułów, choć w sezonie 2018/19 dołożył kolejny Puchar Polski. Z czasem zmieniła się także jego pozycja ligowa. W sezonie 2023/24 występował jeszcze w ORLEN Ekstralidze, natomiast w sezonie 2025/26 rywalizował już w I lidze kobiet.

W sezonie 2026/27 pierwszy zespół również występuje w I lidze, czyli na drugim poziomie rozgrywkowym, pod nazwą Energa Medyk Konin. To inna sportowa rzeczywistość niż walka o dublety i regularne starty w Lidze Mistrzyń.

Zmiany wyników nie należy sprowadzać do jednej domniemanej przyczyny. Sam bilans trofeów i późniejsza obecność na drugim szczeblu nie pozwalają rozstrzygnąć, jaki udział miały w tym poszczególne decyzje kadrowe czy organizacyjne. Pewny pozostaje skutek: klub przeszedł od dominacji w krajowej elicie do rywalizacji na jej zapleczu.

Historyczna ranga Medyka i jego obecny poziom ligowy to dwa różne punkty odniesienia. Cztery mistrzostwa, dziewięć krajowych pucharów oraz rozwój kolejnych reprezentantek Polski pozostają częścią dorobku klubu, niezależnie od rozgrywek, w których występuje pierwsza drużyna.